این مقاله بوخارین را نه صرفاً یک قربانی، بلکه به‌عنوان نظریه‌پرداز توسعه در اقتصادهای کم‌سرمایه بازخوانی می‌کند. محور تحلیل، معمای انباشت و پاسخ‌های رقیب است: صنعتی‌سازی شتابان با ترجیح زمانی بالا و قید بودجه نرم در شوروی، در برابر گذار مرحله‌ای چین. با اتکا به بحران قیچی ۱۹۲۳، مفهوم «عقلانی‌سازی صنعت» در نگاه بوخارین، و سازوکار «نظام دو قیمتی/دو مسیری» در چین، نشان داده می‌شود چگونه آزادسازی حاشیه و TVEs انگیزه تولید و انباشت را فعال کرد. نتیجه‌گیری، دلالت‌های روشن برای ایران است: نفت مانند سرم رایگان، ناکارآمدی قید بودجه نرم را می‌پوشاند و اصلاحات را به دوره‌های اجبار بودجه‌ای موکول می‌کند.