اقتصاد ایران هنوز کار می‌کند؛ بانک‌ها بازند، کالا در بازار هست، بنزین عرضه می‌شود و کارخانه‌ها تولید می‌کنند. اما ادامه کار یک اقتصاد الزاماً به معنای بالا بودن ظرفیت تاب‌آوری آن نیست. ممکن است ثبات امروز با کاهش قدرت خرید خانوار، تعویق سرمایه‌گذاری، مصرف ذخایر، افزایش بدهی یا انتقال هزینه به بخش‌های دیگر خریداری شده باشد. این مقاله با بررسی خانوار، ارز، نفت، گاز، برق، بانک، بودجه و سرمایه‌گذاری می‌پرسد اقتصاد ایران در نیمه دوم ۱۴۰۵ چه مقدار ظرفیت برای جذب شوک بعدی دارد و هزینه این تاب‌آوری بر دوش چه کسانی قرار می‌گیرد.

اقتصاد ایران سال‌ها توانسته است با درآمد نفت، تورم، شبکه بانکی، قیمت پایین انرژی و کاهش مصرف خانوار برای خود زمان بخرد. اما زمان خریدن با حل مسئله یکی نیست. اکنون محدودیت‌های ارزی، ناترازی انرژی، کسری مالی و فرسایش قدرت خرید به‌گونه‌ای به یکدیگر متصل شده‌اند که بسیاری از مسیرهای پیشین تعویق دیگر ظرفیت سابق را ندارند. مقاله «از تعویق تا اجبار» بررسی می‌کند که چگونه هزینه‌ها از یک بخش به بخش دیگر منتقل می‌شوند، چرا مسیرهای تعویق به‌طور ترتیبی بسته می‌شوند و چگونه اقتصاد از مرحله تصمیم‌نگرفتن به مرحله‌ای می‌رسد که تعدیل، خواه برنامه‌ریزی‌شده و خواه تحمیل‌شده، اجتناب‌ناپذیر می‌شود.