در این مقاله مرجع، مفهوم کلاسیک «مزیت جغرافیایی ایران» به چالش کشیده می‌شود. استدلال محوری این است که در قرن ۲۱، جغرافیا تنها زمانی «پول» می‌شود که «قابل قیمت‌گذاری» باشد. مهران فتحی با معرفی مدل «جغرافیای زامبی»، تبیین می‌کند که چگونه عقب‌ماندگی از زیرساخت‌های دیجیتال و لجستیک هوشمند، ایران را از یک هاب منطقه‌ای به یک «جزیره اقتصادی» تبدیل کرده است. این نوشتار، گذاری است از تحلیل‌های سنتی خاک‌محور به درک «اقتصاد اصطکاک» و ارائه نقشه راهی برای بازگشت به نقشه تجارت جهانی از مسیر «اعتماد دیجیتال».