اقتصاد ایران فقط با کمبود منابع روبه‌رو نیست؛ مسئله عمیق‌تر، نحوه استفاده از فرصت‌هاست. در شرایطی که آینده نامطمئن، قواعد ناپایدار و ابزارهای اضطراری به بخشی از سازوکار اقتصاد تبدیل شده‌اند، دولت، بانک‌ها و بنگاه‌ها به‌جای ساختن ظرفیت تازه، اغلب درگیر حفظ وضع موجود می‌شوند. این مقاله با مفهوم «تله بقا» توضیح می‌دهد چرا رفتارهایی که در سطح یک بنگاه یا نهاد عقلانی به نظر می‌رسند، در سطح کلان می‌توانند افق سرمایه‌گذاری را کوتاه کنند و مانع تبدیل گشایش‌های مقطعی به توسعه پایدار شوند. پرسش اصلی مقاله این است: چگونه می‌توان اقتصادی ساخت که در آن، ساختن آینده از خریدن زمان سودآورتر باشد؟